آرتروز آرنج

امروزه به دلیل مناسب نبودن سبک زندگی و رعایت نکردن استاندارد های مربوط به کار،افراد زیادی درگیر مشکلات آرتروزی هستند یکی از این مشکلات آرتروز آرنج است که امروزه افراد بسیار زیادی را درگیر کرده است. البته بهتر است پیش از درگیر شدن با این مشکلات پیشگیری های لازم را انجام دهیم اما اگر درگیر این نوع مشکلات شدیم میتواتیم با مراجعه به متخصصان حرفه ای نظیر جناب دکتر حسینی و دریافت مشاوره های تخصصی به درمان و یا بهبود این مشکلات بپردازیم.

آرتروز آرنج چیست؟

ارتروز آرنج یک نوع آرتروز (استئوآرتریت) است که در مفصل آرنج ایجاد میشود. در این حالت، غضروف مفصلی آرنج دچار تخریب و فرسودگی میگردد که باعث ایجاد درد، تورم و محدودیت حرکتی در این مفصل میشود.

علل اصلی ارتروز آرنج عبارتند از:

افزایش سن:

با افزایش سن، غضروف مفصلی آرنج دچار فرسودگی و تخریب طبیعی میشود.

آسیب قبلی:

شکستگی، جراحی آرنج دست یا ضربه به آرنج میتواند منجر به ارتروز ثانویه در این مفصل شود.

بیماریهای روماتولوژیک:

بیماریهایی مانند آرتریت روماتوئید یا پسوریازیس میتوانند ارتروز آرنج را سبب شوند.

علائم ارتروز آرنج شامل درد، انقباض، تورم و محدودیت حرکتی در مفصل آرنج میباشد. برای تشخیص و درمان آن نیاز به ویزیت پزشک متخصص ارتوپدی یا روماتولوژی است.

که میتوان در این زمینه به دکتر حسینی جراح و متخصص ارتوپد اشاره کرد که بسیار در این زمینه متبحر هستند‌‌.

درمان ارتروز آرنج شامل استراحت، استفاده از داروهای ضدالتهاب، فیزیوتراپی و در موارد شدید ممکن است نیاز به جراحی تعویض مفصل آرنج باشد.

انواع آرتروز آرنج

ارتروز آرنج انواع مختلفی دارد که به شرح زیر است:

آرتروز اولیه (Primary Osteoarthritis of the Elbow):

این نوع ارتروز با افزایش سن و فرسودگی طبیعی غضروف مفصلی ایجاد میشود و معمولاً در افراد مسن تر به علت کهولت سن دیده میشود.

آرتروز ثانویه (Secondary Osteoarthritis of the Elbow):

این نوع آرتروز در اثر آسیب یا بیماری قبلی مفصل آرنج ایجاد میشود علل آن میتواند شامل شکستگی، جراحی، آرتریت روماتوئید و سایر بیماریهای التهابی باشد.

آرتروز پست-تراوماتیک (Post-traumatic Osteoarthritis):

این نوع آرتروز در اثر آسیب مستقیم به مفصل آرنج نظیر شکستگی یا دررفتگی ایجاد میشود حتی اگر آسیب در گذشته اتفاق افتاده باشد، میتواند سالها بعد منجر به ارتروز شود.

ارتروز ناشی از بیماری (Arthritis-associated Osteoarthritis):

این نوع آرتروز در افراد مبتلا به بیماریهای روماتولوژیک نظیر آرتریت روماتوئید یا پسوریازیس ایجاد میشود غضروف مفصل آرنج در این بیماران دچار تخریب و التهاب میگردد.

تشخیص نوع آرتروز آرنج توسط متخصص ارتوپدی یا روماتولوژی و با انجام معاینه بالینی و تصویربرداری صورت میگیرد. این تشخیص مهم است چرا که نوع آرتروز تعیین کننده درمان مناسب خواهد بود.

علائم آرتروز آرنج

آرتروز آرنج میتواند علائم متفاوتی داشته باشد که به شرح زیر است:

درد مفصلی:

درد در ناحیه آرنج که معمولاً با استفاده از مفصل تشدید میشود همچنین ممکن است در حالت استراحت نیز وجود داشته باشد و اغلب در بخش داخلی یا خارجی آرنج احساس میشود.

محدودیت حرکتی:

کاهش دامنه حرکتی مفصل آرنج در خم شدن، باز شدن و چرخش و احساس سفتی مفصلی پس از استراحت طولانی.

ورم و تورم مفصلی:

تورم و احساس سنگینی در ناحیه آرنج و احتمال وجود حرارت بالا و قرمزی نیز وجود دارد.

کرختی و ضعف:

احساس کرختی و سوزن سوزن شدن در اندام فوقانی و ضعف عضلات اطراف آرنج که ممکن است به دست و مچ نیز انتقال یابد‌.

صداهای مفصلی:

ایجاد صداهای کرکی، ساییدن یا کلیک در هنگام حرکت آرنج.

محدودیت عملکرد:

مشکل در انجام فعالیتهای روزمره مانند بلند کردن اشیاء، باز کردن درب ها و…

این علائم ممکن است به تدریج پیشرفت کنند. شدت علائم بستگی به میزان تخریب مفصلی دارد. تشخیص توسط پزشک و با معاینه بالینی و تصویربرداری انجام میشود.

علت درد آرنج دست

علت درد آرنج در آرتروز معمولاً چند عامل است که عبارتند از:

فرسودگی غضروف مفصلی:

در آرتروز، غضروف پوشاننده سطوح مفصلی آرنج به تدریج فرسوده و نازک میشود و این باعث اصطکاک استخوانی و درد مفصلی میگردد.

تخریب استخوانی:

با پیشرفت آرتروز، استخوان های درگیر مفصل نیز دچار تخریب و تغییر شکل میشوند و این باعث تداخل در حرکات مفصلی و ایجاد درد میشود‌.

التهاب مفصلی:

در آرتروز، التهاب ثانویه در بافت های اطراف مفصل ایجاد میشود و التهاب باعث تشدید درد و تورم مفصلی میگردد.

تحلیل رفتن عضلات:

با محدودیت حرکتی و استفاده کمتر از مفصل، عضلات اطراف آرنج دچار تحلیل رفتن میشوند این امر باعث کاهش قدرت و افزایش درد هنگام حرکت میگردد.

تغییرات مکانیکی:

شکل غیرطبیعی استخوانی و همینطور عدم تطابق سطوح مفصلی نیز در ایجاد درد نقش دارند.

در مجموع، فرسودگی مفصلی و تغییرات ساختاری آن باعث درد و محدودیت عملکرد میشوند. تشدید این تغییرات با پیشرفت بیماری، منجر به تشدید علائم خواهد شد.

چه عواملی باعث آرتروز آرنج میشوند؟

عوامل مختلفی می توانند منجر به ایجاد یا تشدید آرتروز آرنج شوند که عبارتند از:

سن و جنس:

آرتروز آرنج معمولاً در افراد مسن تر شایعتر است.شیوع آرتروز در مردان به علت شرایطی فیزیکی بدن بیشتر از زنان است.

آسیب های قبلی مفصل آرنج:

شکستگی، بدشکلی مادرزادی یا التهاب مفصلی قبلی میتواند زمینه ساز آرتروز باشد.

فعالیت های ورزشی و کاری شدید:

فعالیت های شغلی یا ورزشی که به طور مکرر از آرنج استفاده میکنند، میتوانند باعث آرتروز شوند برای مثال ورزش های راکتی، کار با ابزار سنگین، کار با دست ها بالای سر و…

اضافه وزن و چاقی:

اضافه وزن به دلیل افزایش بار وارده بر مفصل آرنج، میتواند به آرتروز منجر شود.

بیماری های زمینه ای:

برخی بیماری ها مانند دیابت، هموکروماتوز، نقرس و… میتوانند ریسک ابتلا به آرتروز آرنج را افزایش دهند.

ژنتیک و وراثت:

برخی افراد به دلیل عوامل ژنتیکی مستعد ابتلا به آرتروز مفصل آرنج هستند.

در مجموع، تخریب تدریجی غضروف و تغییرات ساختاری مفصل آرنج تحت تأثیر این عوامل پیش زمینه ساز آرتروز محسوب میشوند.

چگونه آرتروز را در آرنج تشخیص دهیم؟

برای تشخیص آرتروز در مفصل آرنج باید به متخصص مراجعه کرد. پزشکان برای تشخیص معمولاً از روش های زیر استفاده می کنند:

معاینه فیزیکی:

پزشک با معاینه آرنج، درد، محدودیت حرکتی، تورم و حساسیت مفصل را ارزیابی می کند.

سابقه پزشکی:

سوال درباره سابقه آسیب یا بیماری های زمینه ای که می تواند منجر به آرتروز شود.

تصویربرداری:

رادیوگرافی: برای ارزیابی تخریب و تغییرات ساختاری استخوان ها و غضروف و همچنین MRIبرای بررسی دقیق تر آسیب های نرم و سخت اطراف مفصل انجام میشود‌.

آزمایشات خون:

در برخی پزشک صلاح میداند برای بررسی سایر بیماری های التهابی مفصلی آزمایش خون انجام شود.

آرتروسکوپی:

در صورت نیاز، معاینه مستقیم داخل مفصل با دوربین کوچک برای بررسی دقیق تر انجام میشود.

با ترکیب این روش ها، پزشک می تواند آرتروز آرنج را تشخیص داده و شدت و میزان پیشرفت آن را ارزیابی کند. این اطلاعات برای انتخاب روش درمانی مناسب بسیار مهم است.

درمان آرتروز آرنج

درمان آرتروز مفصل آرنج معمولاً شامل موارد زیر است:

درمان دارویی:

مسکن ها و ضد التهاب های خوراکی یا موضعی برای کاهش درد و التهاب و همچنین داروهای تعدیل کننده بیماری در صورت وجود زمینه التهابی که البته این روش تنها به کاهش علائم میپردازد.

درمان فیزیوتراپی:

تمرینات کششی و تقویتی برای حفظ دامنه حرکتی و تقویت عضلات اطراف مفصل و درمان های فیزیکی مانند گرما درمانی، ماساژ و امواج فراصوت برای کاهش درد و التهاب نیز به بهبود علائم میپردازد.

درمان جراحی:

در مراحل پیشرفته که به طور چشمگیری عملکرد مفصل را محدود کرده است برداشتن استخوان های تخریب شده (آرتروپلاستی) و فیوژن مفصلی (آرتrodesis) برای ایجاد ثبات و کاهش درد و همچنین آرتروسکوپی برای تمیز کردن و ترمیم ضایعات داخل مفصلی انجام میشود.

استفاده از وسایل کمکی:

استفاده از بریس، اسپلینت و وسایل کمکی برای کاهش فشار بر مفصل در برخی موارد ضروری است.

درمان بر اساس شدت علائم، میزان تخریب مفصلی و ویژگی های فردی بیمار انتخاب می شود. درمان های محافظه کارانه معمولاً در مراحل اولیه موثر هستند.

ورزش برای آرتروز آرنج

ورزش برای مدیریت آرتروز مفصل آرنج بسیار مهم است. برخی از توصیه های ورزشی برای این بیماران شامل موارد زیر است:

تمرینات کششی:

کشش آرام و مداوم عضلات و رباط های اطراف آرنج برای حفظ دامنه حرکتی مفصل بسیار کمک کننده است.

تمرینات تقویت عضلانی:

تقویت عضلات بازو، مچ و ساعد برای کاهش فشار بر مفصل آرنج واستفاده از وزنه های سبک یا مقاومت الاستیک

تمرینات هوازی:

فعالیت های سبک مانند پیاده روی، شنا یا دوچرخه سواری برای بهبود عملکرد کلی نیز ضروری است.

تمرینات ثبات مرکزی:

تقویت عضلات ناحیه کمر، شکم و باسن برای بهبود تعادل و اصلاح وضعیت بدن بهتر است انجام شود.

اجتناب از حرکات آرنج در انتهای دامنه حرکتی:

استفاده از تکنیک های صحیح و اجتناب از حرکات شدید و پر تنش بهتر است رعایت شود.

مهم است که تمرینات با نظر فیزیوتراپ و متناسب با شدت آرتروز طراحی شود. پیش از شروع ورزش، بهتر است با پزشک مشورت شود.